Robin de Puy

Robin de Puy (Oude-Tonge, 2 september 1986) is portretfotograaf met een documentaire inslag. Ze groeide op Goeree-Overflakkee op, in het familiehotel van haar ouders, en werkt nu vanuit Noord-Holland. In 2009 studeerde ze af aan de Fotoacademie in Rotterdam met de serie Meisjes in de prostitutie, waarmee ze meteen The Photo Academy Award won. Haar handtekening: sterke, vaak zwart-witte portretten op de grens van documentaire, waarbij de menselijke connectie voorop staat. Ze werkt onder meer voor de Volkskrant, LINDA., New York Magazine, G-Star en Het Nationale Ballet.

In 2013\/2014 won ze de Nationale Portretprijs met een portret van fotografe An-Sofie Kesteleyn. Bekend werd ze met een roadtrip van zo'n 8.000 mijl door Amerika op een Harley-Davidson, wat leidde tot het boek If This Is True, I'll Never Have to Leave Home Again (2016, Ludion) en haar eerste solo in Fotomuseum Den Haag. De bijbehorende documentaire werd in 2017 genomineerd voor een International Emmy Award. In 2016 was ze de vierde Fotograaf des Vaderlands.

Ze keert graag meerdere keren terug bij dezelfde geportretteerden, zoals bij haar oudoom Jan (Alzheimer) en bij Randy, over wie ze in 2018 een solo in het Bonnefantenmuseum maakte. In 2019 won ze de Rabo Photographic Portrait Prize met een portret van dichter Remco Campert. Haar grote recente project AMERICAN (2022–2024) combineert audio, film en fotografie in 25 afleveringen; het boek verscheen eind 2024 bij Hannibal en won de 2e prijs Storytelling bij de Zilveren Camera 2023. In 2025 volgde De 11 stemmen van Srebrenica, met portretten en documentaires over Bosnische Nederlanders, te zien in Kamp Vught en bij FOTODOK. De Puy is open over haar angststoornis en mentale gezondheid, onder meer in de documentaire Ik ben het allemaal zelf.