Straatfotografie gaat over mensen. Over het leven dat zich voor je neus afspeelt. Over dat ene moment dat je vastlegt zonder dat iemand het doorheeft. Maar wanneer wordt dat ongemakkelijk? Wanneer gaat observeren over in gluren? Het is een vraag die veel straatfotografen bezighoudt – en terecht. Want de grens tussen een krachtig straatportret en een inbreuk op iemands privacy is niet altijd even duidelijk.
Voyeurisme is het heimelijk kijken naar mensen in situaties waar ze dat nooit mee in zouden stemmen. Straatfotografie vindt plaats in de openbare ruimte, waar mensen zichtbaar zijn voor de wereld. Dat is het fundamentele verschil. Maar er is een grijs gebied, en dat grijze gebied is precies waarom dit gesprek de moeite waard is. Als straatfotograaf heb je een verantwoordelijkheid. Niet altijd juridisch, maar altijd menselijk. Je fotografeert echte mensen. Dat vraagt om bewustzijn, intentie en respect voor je onderwerp.
